نوشته ی ذیل قسمتی از متن تحقیق مدرسه ی یکی از عزیزان هست که برای سایت سید فرستاده بودند... انشالله در تمام مراحل تحصیل و زندگی موفق باشند...

سلام و درود بر روح نجابت و فرزند افلاکی.
سید در هیبت با شکوه، در غیرت بی نظیر و در هیئت استاد بود. چون او صلابت، لفظ رحمانی و شور حسینی داشت حرفهایش وحی منزل بود، بی پرده سخن میگفت اما در جای جای کلامش ادب موج میزد، نه فریب وعده ای را خورد نه منت کسی را کشید. آزاد بود و آزاده زیست. شور و شعور شعر را در هم آمیخت، بوی پیراهن گم کرده ی خود را میشنید و از اینکه نقش مولایش را بر قلبش حکاکی کردند حکاک را شاکر بود، اختیار خود را تسلیم عشق کرد، سینه را بهر مقصود سپر کرد، سید تندیسی از درد بود...
اما عمروعاص های بی بوته که مانند سگان هار به سید حمله ور شدند، خفاش های بد سیرتی بودند که به غلط کردن افتادند و هر چه رشته بودند پنبه شد. از لطف حق محروم شدند و در بی عزتی خود بیشتر کوشیدند، آری اینان همان نان به نرخ روز خورهایی هستند که ابوجهل زمانند، ابن ملجم هایی هستند که هنوز در پی ضربت زدن به علی اند، ابوالغافل هایی هستند که سر در گریبان غفلت خود فروبرده اند و ابولهب هایی هستند که وجودشان هیزم جهنم را برای شعله ور شدن مهیا میکند. تاریخ چه دل پُری دارد، تاریخ عبرت گرفت، ولی انسان که خود بازیچه تاریخ است عبرت نگرفت.
اما   عاشق تو بدان امروز عشق تو محک خورده       هرکس که علی گفته بسیار کتک خورده!
آری سید رستگار شد و از این دنیا، این عجوزه ی هزار داماد دست کشید. مرگ سید جواد خلق را زنده کرد و زندگانی بخشید اما زنده بودن خیلی ها به انسان حس مردن می دهد...
سید ما را ببخش که هنوز کاری نکرده ایم که از ما راضی باشی، نه اینکه کج فهمان از فهم تو عاجز بودند بلکه دنیا ظرفیت تو را نداشت که تو خود دنیایی بودی بی کران...
((ما کجائیم و ملامتگر بی کار کجاست(حافظ))
در آخر کلام این حرفها برای من ذاکر نمی شود.

۳/۱۰/۱۳۹۱