حتی اگر به مزاجت خوش نمی آید، بخوان...

سکوت که میکنم... میشنوم... صدای مردمانت را... ترسهاشان را... نگرانیهاشان را... مردمانت دارند رنج میکشند... دلهره دارند... دلشوره دارند... انگاری کسی دارد در درونشان، در دلهاشان رخت میشوید... میترسند... میترسند از این دنیایی که چیزهاشان، هیچ چیزشان، سرجایشان نمیمانند... میترسند از این دهانی که باز شده و دارد دنیاشان را کم کم میبلعد... به گمانم مردم دارند بی دلیل میترسند... به نظرم یک نفر دارد بی دلیل مردم را میترساند... یک نفر میگفت مجسمه هاشان را دزدیده اند... من ندیده بودم کسی برای گم شدن مجسمه ای بی جان چنین بگرید... اما این روزها مردم جاندار برای هر چیز بی جانی هم دچار دلهره و ترس میشوند... خدایا، به این مردم آرامش بده... بگذار رویاهاشان پریشان نباشد...

با آفریده های خویش چه کرده ای! به سیاره ای متلاشی شده میمانند که پاره پاره در جای جای زمین پاشیده اند... درد میکشند... غمگینند... دلهای شکسته ی خویش را به دوش میکشند... غمگینی آدمهایی که دوستشان دارم، غمگینم میکند... گاهی دلم میخواهد گوشه های لبهاشان را با انگشتهایم بالا ببرم که شاید خنده یادشان بیاید... اینکه کاری از دستم برنمیآید و زورم به دنیا نمیرسد، تلخ است... زیادی تلخ است...

این روزها عزیزان از سکوتم در برابر هتاکیهای اخیر مینالند... همیشه سکوت معنی رضایت نمیدهد، تا به حال شده بغض چنان گلویت را بگیرد که نتوانی چیزی بگویی، حتی سر بلند کنی؟... اصلاً معنی مطالب پست قبل را متوجه شدید؟؟؟ آن مخاطب خاص، که رب العالمین بود را میان خطوط یافتید؟؟؟ بگذارید از ابتدا شروع کنیم:

آری، همین چند روز پیش بود، شخصی معلوم الحال از آنسوی دنیا چرندیاتی را منتشر کرد... من آن را نشنیدم بلکه خبرش در سایتها و صفحات و محافل به اصطلاح مذهبیان به من رسید!... متعجب شدم، نه از بابت آن چرند و چرندگو، بلکه از چیزی ماورای این ناچیز... تا به حال به گوشتان خورده موسیقی حرام است؟!. این موسیقی که دانلود کردید و شنیدید و پخش کردید و خبرش را همه جا جار زدید حلال بود؟!. خدا شاهده از چندین و چند بدمذهب جویا شدم، حتی طرف را هم نمیشناختند چه رسد به شنیدن خبرش!... تا به حال چیزی درباره جنگ نرم شنیده اید؟!. واقعاً او چه میخواست؟... جز اینکه شنیده شود و خشمتان را برانگیزد؟... آفرین بر شما که خواسته اش را بی چون و چرا اجابت کردید!... متاسفم، از چیزهایی که دیدم و شنیدم... نتیجه این بود: به اصطلاح مذهبیان آنقدر که از زندگینامه ی این یارو باخبرند از زندگانی امام هادی(ع) خود خبر ندارند! آنقدر که خزعبلات این یارو را از این سر دنیا دانلود کرده اند آمارش هزاران برابر پرطرفدارترین مداحی سرزمین خودشان شده! آنقدر که این روزها بازار صحبت و بلوتوثِ پرت و پلاهای این یارو در هیئات و محافلاشان داغ است دیگر وقت به عرض ارادت به صاحت امام زمانشان نمیرسد!...
سینه سوخته هاشان سینه سپر میکنند و فحش ناموس به آن بی ناموس میدهند!!! و یا تیتر میزنند که فلانش میکنیم!!! این عزیزان تازه به دنیا آمده اند یا تازه به جرگه ی مذهبیان پیوسته اند!!!؟ این همه هتاکی به قرآن و پیغمبر(ص) و ائمه(ع) شد کجا بودند؟!... کدامیک نارنجک به خود بستن و خود را فدای دین کردند؟!... زیاد به خودتان فشار نیاورید، شما با جهانی کردن چرت و پرتهای این ملعون کارتان را کردید، هلاکتش را بسپارید به همانی که سلمان رشدی لعنت الله علیه را به درک واصل کرد...

و اما بحث حرم حضرت رقیه(س)، آیا به یاد دارید که تا به حال شخصی یا گروهی قبل از انجام اینگونه خرابکاریها تهدید کرده باشد!؟... در دو حالت امکانش هست: ایجاد رعب و وحشت یا اخاذی و بیان خواسته ای متقابل!... فکر نمیکنم واکنش به هر دو حالت، پریشانی باشد... خب میتوانیم دعا بکنیم یا برویم همانطور که از سامرا و کاظمین و کربلا و نجف و بیت المقدس حمایت کردیم از دمشق هم پشتیبانی کنیم!...

نمیدانم، شاید این حرفها به مزاجتان خوش نیاید و حال، سکوتم را ترجیح دهید... اما بد نیست گاهی تلخی سخنی، شیرینی عقلمان را از بین ببرد... به خودمان بیاییم و بفهمیم شعری که شنیده نشود فرقی با شعری که سروده نشده ندارد و بزرگ کردن اتفاقی که نیفتاده فقط ایجاد یک سرگرمیست... گاهی باید ایمان به خالق هستی داشت و هر آن چیز که آزارمان میدهد را واگذاریم تا به نیستی بکشد، گاهی باید کمر همت ببندیم و خود وارد میدان جهاد شویم... تا به اینجای کار که نه به اولی دلسپردید و نه به دومی سر...

خوب است هنوز دسترسی به تو را انحصاری نکرده اند... خوب است هنوز تو را به انحصار خویش در نیاورده اند... خوب است هنوز روزنه هایی برای رسیدن به تو هست... خوب است هنوز خرابه هایی هست که نخواسته اند به تملک خویش درآورند... خوب است هنوز تو کژراهه ها را از یاد نبرده ای... خوب است هنوز ته بن بستهای ما میشود تو را نفس کشید... میشود هنوز تو را شکار مستانه های خیس کرد... میشود هنوز تو را میهمان خانه های خویش کرد...

زندگی به سختی اش می ارزد
اگر تو
در انتهای هر قصه
ایستاده باشی!

شفاعت حضرت زهرا در محشر

مسأله شفاعت، چيزى است كه ريشه‏ى قرآنى و حديثى داشته و ضرورت مذهب به حساب مى‏آيد. بنابراين، يكى از شفعاى روز قيامت- آن هم در حد وسيع- حضرت فاطمه‏ى زهرا عليهاالسلام مى‏باشد كه در اينجا توجه شما را به مضمون دو حديث كه از طريق حضرت سلمان و جابر جعفى آمده است جلب مى‏كنم:
روزى سلمان به پيامبر صلى اللَّه عليه و آله خدا گفت: اى مولاى من! تو را سوگند به خدا، از عظمت فاطمه عليه‏السلام در روز قيامت تعريفى بفرماييد.

پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله با تبسم رو به سلمان كرد و فرمود: سوگند به آن آفريدگارى كه جانم در دست اوست، فاطمه عليهاالسلام را در آن روز بر ناقه‏اى از ناقه‏هاى بهشت سوار مى‏كنند، جبرئيل و ميكائيل به ترتيب از راست و چپ او حركت مى‏نمايند. اميرالمؤمنين پيشاپيش و حسن و حسين از پشت سر، وى را همراهى مى‏كنند، تا بدين طريق فاطمه عليهاالسلام از پل‏صراط مى‏گذرد و پس از گفتگوهاى زياد، آنگاه خطاب مى‏رسد: فاطمه! هرچه مى‏خواهى بخواه. دخترم عرض مى‏كند:

اسالك ان لاتعذب محبى، و محبى عترتى بالنار، فيوحى اللَّه اليها: يا فاطمه! و عزتى و جلالى و ارتفاع مكانى، لقد آليت على نفسى من قبل ان اخلق السموات و الارض بالفى عام ان لااعذب محبيك و محبى عترتك بالنار. (1)
بار الهى! از تو مى‏خواهم علاقه‏مندان خود و فرزندانم حسن و حسين را در آتش مسوزان. خطاب مى‏رسد: يا فاطمه! سوگند به عزت و جلالم، دو هزار سال پيش از خلق آسمانها و زمين، بر خودم لازم كرده‏ام كه اين حاجت تو را برآورم

جابر جعفى نيز به حضور امام باقر عليه‏السلام رسيده، عرض كرد: فدايت شوم، حديثى در مورد فاطمه عليهاالسلام بفرماييد، كه با نقل آن، شيعيان را خوشحال كنم.
حضرت فرمودند: در روز رستاخيز منابرى از نور براى پيامبران نصب مى‏گردد، كه منبر رسول خدا از همه مجلل‏تر است و همچنين منبرهايى براى اوصيا در نظر مى‏گيرند كه جايگاه على عليه‏السلام از همه بالاتر مى‏باشد آنگاه نوبت به فرزندان انبيا مى‏رسد كه مقام حسن و حسين عليهماالسلام بس منيع‏تر است. سپس نوبت فاطمه عليهاالسلام فرامى‏رسد و او را با تجليل و شكوه بى‏نظير به محشر آورند و كنار در بهشت قرار مى‏گيرد، ولى داخل آن نمى‏شود و مى‏گويد: خدايا! از تو مسالت مى‏دارم كه مقام مرا در همچو روزى براى اهل محشر معلوم كنى.

از جانب خدا ندا مى‏رسد: اى دختر پيامبر! برگرد به سوى اهل محشر و هر كه را از علاقه‏مندان خود يافتى شفاعت كن.
امام باقر عليه‏السلام مى‏فرمايند: به خدا سوگند، فاطمه عليهاالسلام شيعيان خويش را يكى پس از ديگرى انتخاب نموده و داخل بهشت مى‏نمايد، همان طورى كه پرنده‏ها دانه‏ها را برمى گزينند، و سپس شيعه‏هاى آن حضرت نيز، خود شفاعت نموده و علاقه‏مندان فاطمه عليهاالسلام را به بهشت داخل مى‏كنند...
در دنباله اين حديث امام پنجم مى‏فرمايند:

واللَّه لايبقى فى الناس الا شاك او كافر او منافق. (2)
سوگند به خدا، از امت اسلامى كسى باقى نمى‏ماند مگر افراد مذبذب و كافر و منافق و ساير مردم مشمول شفاعت فاطمه مى‏گردند.
در پايان اين فصل، براى توضيح مطلب، تذكرى را لازم مى‏دانم و آن اينكه: شفاعت شوندگان بايد واجد شرايط باشند. ايمانشان را در دنيا تباه نسازند. حقوق و آبروى مردم را تضييع ننمايند.

در عمل به واجبات دينى كوتاهى نكنند. از نظر اخلاقى و عملى مشابهت و سنخيت با فاطمه عليهاالسلام و ساير شفاعت‏كنندگان داشته باشند، و گرنه به طور مطلق مشمول شفاعت نمى‏شوند، بلكه هر جرم و تخلف دينى و تجاوز به حقوق ديگران، كيفر مناسبى را به دنبال خواهد داشت و چنين افرادى به طور محدود و موقت كيفر مى‏بينند و سپس مشمول شفاعت مى‏شوند...

همانطورى كه دانش‏آموزان غير واجد شرايط مشمول الطاف مربيان آموزشى نمى‏گردند.
خداوندا! ما را شايسته‏ى شفاعت فاطمه، پدر، شوهر، و فرزندان معصوم او بفرما.

-------------------------------------------------------------------------------
1ـ سفينه البحار، ج 2، ص 375.
2ـ عوالم، ج 11، ص 150- بحارالانوار، ج 43، ص 64

برای مشاهده ی عکسهای مراسم ششمین سالگرد قمری سید 
در قبرستان نو و مسجد حضرت خدیجه(س) قم
و دانلود صوتی مراسم مسجد به لینکهای زیر مراجعه نمایید:

پست 16 اردیبهشت سایت هیئت لواءالزینب(س)قم

پست 15 اردیبهشت سایت سیدمحمدجوادذاکرطباطبایی

پست 17 اردیبهشت وبلاگ دیوانگان امام حسین(ع)

پست 17 اردیبهشت وبلاگ اختصاصی کربلایی حسین عینی فرد

برای شرکت در طرح قرائت ادعیه و زیارات به مناسبت
ششمین سالگرد سید نیز به لینک زیر مراجعه نمایید:

پست 15 اردیبهشت وبلاگ یا حسین غریب مادر

۱۸/۲/۱۳۹۱

میخواهم رسم همیشگی نوشته های سالگردهایت را بشکنم...
نگویم چه گذشت... عیان را چه حاجت به بیان...
میخواهم از حصار روزهایی که بی تو گذشت بگریزم...
فراموش کنم ۶ سال قمری گذشت یا ۷۰ ماه شمسی...
چه فرقی میکند... نیستی دیگر...
تمام باقی عمرم را هم روز شماری کنم، دیگر فرقی نمیکند...
حالم به هم میخورد از تمام روزهای بی تو... 
متنفرم از تمام پارچه ها و نوشته ها و عکسها و مراسماتی
که نبودت را به رخم میکشند...
به تمام دنیا بگو دیگر بس است... باشد، فهمیدم که دیگر نیستی!!!

۱۵/۲/۱۳۹۱